Bila ada dalam kelompok manusia bernama kawan,
aku boleh berlakon watak kuat dan ceria.
Senyum dan gelak tu kacang je bagi aku.
Macam watak ringan bak kata Zizan.
aku boleh berlakon watak kuat dan ceria.
Senyum dan gelak tu kacang je bagi aku.
Macam watak ringan bak kata Zizan.
Aku boleh keluar macam tak ada periksa akhir semester pagi
sampai malam sampai pagi balik.
Buat macam tak ada apa-apa. Hidup aku bebas.
Suka-suka hati aku saja nak keluar ke mana dengan siapa-siapa.
Aku boleh berlakon macam aku tak ada apa-apa masalah.
sampai malam sampai pagi balik.
Buat macam tak ada apa-apa. Hidup aku bebas.
Suka-suka hati aku saja nak keluar ke mana dengan siapa-siapa.
Aku boleh berlakon macam aku tak ada apa-apa masalah.
Tapi bila tinggal aku sorang, aku tak boleh berlakon dah.
Aku rasa penat gila. Penat jadi budak hipokrit paling hebat.
Penat dengan semua senyum ketawa tipu.
Penat!
Dada aku macam nak pecah.
Aku rasa kalau ditadah air mata aku, penuh satu balang air.
Aku rasa penat gila. Penat jadi budak hipokrit paling hebat.
Penat dengan semua senyum ketawa tipu.
Penat!
Dada aku macam nak pecah.
Aku rasa kalau ditadah air mata aku, penuh satu balang air.
Aku berlakon jadi kuat. Semua orang percaya kononnya aku kuat.
Maksudnya lakonan aku berjaya lah kan?
Tapi siapa yang betul-betul faham dan tahu?
Siapa yang betul-betul nampak aku yang sebenar?
Hanya DIA, tuhan yang maha mengetahui kan sayang?
Aku yang hampir ranap.
Yang hancur.
noktah, sampai sini dahulu ;')